నీ రాక కోసం ...

నడి రాతిరి వెన్నెల్లో వణికించే ఈ చలిలో..
కనులెలా మూసేది... కలలనెలా ఆపేది...
జ్ఞాపకాల కెరటాలు అలజడి చేస్తోంటే
నీ నవ్వునెలా మరిచేది...మనసునెలా దారి మళ్ళించేది..

నీలి గగనంలో తారవై దూరమయ్యావు
నిన్నల నీడలలో కలిసిపోయావు కానరాని తీరంలా...
తెలియని తామస తిమిరం తనువును కాల్చేస్తోంది..
కళ్ళెదుట నీ రూపమె కనిపిస్తోంది..

తెరమరుగైన తలపులు హృది తలుపులు తడుతోంటె
తడి నేత్రాలు నీ రాకకోసం ఎదురుచూస్తున్నాయి
ఎంతకీ తరగని ఈ అంతుతెలియని పయనం ఏ తీరాలను చేరుస్తుందో
ఎదురుచూసే కళ్ళకు నీ మిసిమి దరహాసమెరుపు కనిపించేదెపుడో...

నా మది మౌన రోదన నీ హృది జేరలేదా నేస్తం...
ఎడారిలో క్షత కపోతంలా ఎదురుచూస్తున్నా నీ రాక కోసం ...

అవనిని గన్న అతివ...

తప్పటడుగుల నాడు తల్లిదండ్రుల అదుపాజ్ఞల్లో
కమనీయ బాల్యాన్ని బలిపెట్టుకున్నావు నిరాశా నీడల్లో
ఒదిగి నలిగావు నీదన్నదేమిటో తెలియకుండా
అమ్మానాన్నల వివక్ష ధొరణికి బదులుచెప్పకుండా...

కీచకుల కిరాతకానికి తలవంచావు కలలుగనే వయసులో
సాంప్రదాయాల సాక్షిగా ముడిబడిపోయావు మూడుముళ్ళ బంధంలో
కని పెంచావు వంశవృక్షాన్ని కన్నీటి క్షీరామృతంతో
కరిగిపోయావు కొవ్వొత్తివై కనికరమెరుగని కాలప్రవాహంలో

వయసుడిగిన మలిసంధ్యలోనైనా కాలం నీతో కలిసిరానంది...
ముడులేసిన చేయి దివి చేరుకుంది..
బొడ్డు తెంచుకున్న బంధం వీధిపాల్జేసింది...
వక్రించిన విధి వెక్కిరిస్తోంది.. వేగిపొమ్మంటోంది..

అల్లూరి విల్లు నేలకొరిగిన రోజు...

అవని ఒడిలో విప్లవ కేసరి కలిసిపోయిన రోజు
తెల్ల దొరల కుటిల నీతికి నేల తల్లి తల్లడిల్లిన రోజు
తెలుగు బిడ్డ రక్తంతో భరతమాత తిలకం దిద్దుకున్న రోజు...
అల్లూరి విల్లు నేలకొరిగిన రోజు...సీతారామరాజు తరలిపోయిన రోజు...

వీర కేసరిని విస్మరించిన నల్ల దొరలకు గుర్తుచేద్దామా...
విలువలెరుగని కపట నాయకులను తరిమిగొడదామా...   
విగత వీరుని స్మరణలో రుధిర భాష్పం ధారపోద్దామా...
చరణ ధూళిని తలనురాసుకుందామా...   ధరణి దద్దరిల్లేలా జేజేలు కొడదామా.. 

నీ ఒడిలో పసిపాపనై..

గల గల మాటల నీ ఒరవడి
నేల  చేరిన చినుకు చేసే సవ్వడంతమధురం...
గాలి పొరలలో తేలిపోయే జలతుంపర తాకిన అనుభవం...
సెలఏటి అలల శ్రావ్య గీతం...

నీకంటి కాటుకనై కలల లోకాన్ని ఏలుకోనా..
కురుల తెరల చాటున విరినై ఒదిగిపోనా..
నీ చూపుల కెలవులో కలిసిపోయి కాలాన్ని మరచిపోనా
సౌందర్య సాగర లాహిరిలో కడదాకా తేలియాడనా..

కరిగిపోనా వాలిన నీ కనురెప్పల బిడియాన్నై
కవ్వించనా కెంపైన మోవిపై మిసిమి దరహాసాన్నై
కలహించనా నీ ముగ్ధ మనోహర రూపాన్ని చూపే అద్దాన్నై...
కనుమూయనా వలపుల నీ ఒడిలో పసిపాపనై...  

చిరునవ్వుల చినుకు ....

మేఘాల అలలపై సాగిపోదామా...
మెరుపు తీగల ఊయలలూగుతూ తేలిపోదామా...
నేలనుచేరే చినికుతో కలిసి తడిసిపోదామా...
గాలి తెమ్మెరలు తాకుతూంటె మురిసిపోదామా...మై పరచిపోదామా...

చిటపటల సవ్వడి చెవితాకుతూంటే
తుంపరల తడి గిలిగింతలు పెడుతూవుంటే
తెలియని ఆనందమేదో తనువంతా తడిముతోంది...
మృత్తిక పరిమళం ముక్కుపుటలు తాకుతోంది...

గ్రీష్మ తాపానికి తల్లడిల్లిన అవని
శీతల సమీరంలో సేదదీరుతోంది...
వడదెబ్బలకు వణికిపోయిన జన సందోహం
వర్షపు జడిలో జలకాలాడుతోంది...

కన్నెర్రజేసిన కిరణమాలి కాస్సేపైనా కనుమరుగయ్యాడు...
ఇంకెతతసేపులే మీ ఆనందమని వెక్కిరిస్తున్నాడు....

అలజడి....

మరు కలయిక వీలుకాదని తెలుసు
మరిగిపోయె మనసు మాటవినదనీ తెలుసు
మతిలేని కళ్ళు ఎదురుచూపులు  మానవని తెలుసు
కన్నీటి బరువెంతో కలలుగనే కెలవుకే కదా తెలుసు

వెక్కిరించే విధికి హృది  లేదెందుకో...
అక్కున చెలరేగే అలజడికి లిపిలేదేమిటో...
దక్కని చెలిమి దహించివేస్తోంది
రక్కసిలా రుధిరాశృజలధార కోరుతోంది.. .

నీవు రాజేసిన నిప్పు నివురుచాటున మండుతూనే వుంది...
నీ జ్ఞాపకాల సమీరం తోడై తనువున కాల్చేస్తోంది...  
నీకు దూరంగా నిలువలేని ప్రాణం నలిగిపోతోంది
నేను మేను కాదని నాకిప్పుడే తెలుస్తోంది...  

తరలిపోయిన కాలానికేం తెలుసు
తను తీసుకేళ్ళిన మధుర క్షణాల విలువెంతో... 

ఆనంద లాహిరి

నీ చెలిమి కనుమరుగైతే గమనమెలా నేస్తం...
గుర్తులేదా మన విహంగ విహార  ఆనంద లాహిరి
నిమీలికా నేత్రాల మౌన సంభాషణాఝరి...
నెలవంక సాక్షిగా నీవు చేసిన బాసల విరి

నీ కళ్ళల్లో కనిపించే చిరు నవ్వులే  
దివి విరితోటలోని సిరి మల్లెల పలకరింపులు నాకు.
నీ గల గల మాటల వడి సెలఏరు
మలినమెరుగని మానససరోవరం నాకు... 


మాటవినని మనసును మరలించేదెలా...
మరువలేని నీ జ్ఞాపకాలను తుడిచేసేదెలా...
ప్రకృతే నీవైనప్పుడు నీకు దూరమయ్యేదెలా... 
ప్రవచిత ప్రమాణాలన్ని నీటిమూటలనుకునేదెలా...


గతితప్పిన నీ కఠిన హృది కాస్తైనా కరుగదా
గగనపు అంచులపైకెగసే ఆ మధుర క్షణం తిరిగిరాదా... 
విరిగిన మనసుకు విపణి వీధిలో వెలకడతావా నేస్తం...  
 అనురాగ విలువలను మరచి  వెలివేస్తావా నేస్తం...